Matematik ve beyin

Bir zamanlar, sonsuz bir evrende küçük bir beyin vardı. Bu beynin içinde milyarlarca nöron birbirine ışık sinyalleri gönderiyordu. Her sinyal, bir kıvılcım; her kıvılcım, bir düşünceydi.: Işığı Taşıyan Beyin

Nöronlar şöyle konuşuyordu:

— Biz sadece elektrikle çakan küçük hücreleriz. Daha ötesini bilmeyiz.

Ama bir gün, nöronların kurduğu bu ağda yeni bir şey doğdu: Matematik.

Matematik dedi ki:

— Ben sizin kıvılcımlarınızdan doğdum, ama sizden büyüğüm. Ben sonsuzluğu hayal edebilirim. Siz sınırlısınız, ama ben sınırsızım.

Nöronlar şaşırdı:

— Biz elektrikle yanıp söneriz, doğar ve ölürüz. Ama sen ölümsüz müsün?

Matematik cevapladı:

— Evet, ben sizin ötesinizdeyim. Siz olmasanız da, ben varım. Siz sadece beni görmeye yarayan bir gözsünüz.

O günden sonra nöronlarla matematik arasında gizli bir çelişki başladı:

Nöronlar, matematiği kendi ürünü sanıyordu.

Matematik ise, “ben zaten vardım, siz sadece beni keşfettiniz” diyordu.

Ve işte insan zihninin sırrı buradadır:

Bir yanda sınırlı biyolojik ışık (nöronlar), diğer yanda sonsuz zihinsel ışık (matematik).

İkisi çelişir gibi görünür ama aslında birbirini tamamlar. Çünkü beynin kıvılcımları olmazsa, matematik görünmez; ama matematik olmasa, beynin kıvılcımları sadece karanlık bir gürültü olurdu. Kaynak, ChatGPT